Resthardheid

Resthardheid is de hoeveelheid calcium en magnesium die na een waterontharder in het water overblijft. Een ionenwisselaar kan water bijna volledig ontharden. Dat is niet de bedoeling. Met een bypass of mengventiel meng je hard water bij, zodat een gewenste resthardheid ontstaat.

De wettelijke grens

Bijlage A van het Drinkwaterbesluit noemt voor totale hardheid een waarde van meer dan 1 mmol/l. Die norm geldt uitsluitend bij toepassing van ontharding of ontzouting. Vitens rekent 1 mmol/l om naar 5,6 °dH. Dunea stelt expliciet dat je bij een waterontharder in huis de hardheid niet verder mag verlagen dan 5,6 °dH.

Waarom niet zachter?

Waternet noemt nadelen van te zacht water: wasmiddel blijft in kleding en zeep blijft op de huid achter. Het Drinkwaterbesluit biedt daarnaast ruimte om minimumconcentraties calcium en magnesium vast te stellen voor onthard water. Een beetje hardheid is dus gewenst.

Waar let je op? Vraag de installateur om de resthardheid in te stellen en te noteren. Meet zelf na met een teststrip, zowel direct na installatie als een paar weken later. Kies een resthardheid die ruim boven de ondergrens ligt; dan blijft het water prettig en beperk je toch de kalkaanslag. Dunea, PWN en Waternet leveren al water van 7,8 tot 7,9 °dH, wat de vraag oproept of ontharden bij jou nodig is.

Komt voor in

• Bypass
• °dH (Duitse hardheid)
• Drinkwaterbesluit
• mmol per liter (mmol/l)
• Zacht water